...πάρτε +1000 ετικέτες κρασιών στο ταξίδι, στην εκδρομή, στο εστιατόριο.
Τώρα μπορείτε να έχετε την πληροφόρηση που σας δίνει το House of Wine παντού, όπου και αν βρίσκεστε, όπου και αν την χρειάζεστε.
Και είναι βέβαιο ότι την χρειάζεστε σε πολλά μέρη: Στο εστιατόριο, για να ελέγξετε τις τιμές, για να παραγγείλετε το κατάλληλο κρασί με το φαγητό που διαλέξατε. Για να βεβαιωθείτε ότι το κρασί που σας προτείνει ο σοφιστικέ Σομμελιέ του "μοδάτου" εστιατορίου, ταιριάζει πράγματι στο πιάτο που σας προτείνει.
Στο ταξίδι, στην εκδρομή, οπουδήποτε βρίσκεστε μακριά από υπολογιστή. Στην εξοχή το καλοκαίρι, παντού...
Αν έχετε iPhone, κατεβάστε την εφαρμογή σήμερα, κατ' ευθείαν στο τηλέφωνό σας. Είναι απλό, είναι εύκολο... και είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΩΡΕΑΝ!
Και πέρα απο τα όσαν κάνει για εσάς το "Εν Κινήσει", μέσα από αυτό θα είστε συνεχώς ενήμεροι για τα πολλά και διάφορα που προσφέρει το House of Wine: Στην πρώτη σελίδα της εφαρμογής, βλέπετε τα μηνύματά μας προς τους χρήστες της εφαρμογής! Βλέπεε προσφορές, προτάσεις, δεν χάνετε τίποτα...
Κατεβάστε λοιπόν την εφαρμογή μας στο τηλέφωνό σας. Πέρα από όλα τα υπόλοιπα, τα χρήσιμα τα ενημερωτικά...
It's really fun!
Πάρτε το House of Wine μαζί σας!
Η γευσιγνωστική ορολογία: Κώδικες ή.... περικοκλάδες?
Γράφει ο Sommelier
Γνωρίζετε την οινική ορολογία; Ασφαλώς οι περισσότεροι περιστασιακοί φίλοι του κρασιού, αλλά και αρκετοί συστηματικοί φίλοι των οινικών απολαύσεων, δεν γνωρίζουν τους όρους που χρησιμοποιούν οι ειδικοί, οι γευσιγνώστες, οι εξπέρ του κρασιού για να το περιγράψουν και να ...κομπλεξάρουν εμάς τους υπόλοιπους!
Το House of Wine, από την αρχή έθεσε στην διάθεση των φίλων του ένα πλήρες λεξικό όρων, που καλύπτει κάθε ειδική λέξη που χρησιμοποιείται στην γευσιγνωσία των οίνων. Αν δεν το γνωρίζετε, είναι ευκαιρία να το επισκεφθείτε.
Έτσι, όταν ο φίλος σας με την κάβα των 200 φιαλών, τους 2 συντηρητές κρασιών (άλλος για συντήρηση, άλλος για παλαίωση), τα δυόμισυ μέτρα βιβλία για το κρασί στο ράφι και την φωτογραφία του Robert Parker ή της Jancis Robinson στο κομοδίνο δίπλα στο κρεββάτι σας καλέσει για δείπνο και, αφού γεμίσει λίγο κάτω από τη μέση το ειδικό για Cabernet Sauvignion ποτήρι Riedel, το ατενίσει με πάθος ελαφρά γερμένο, το αναδεύσει συστηματικά για τουλάχιστον μισό λεπτό, βυθίσει την (μακριά) μύτη του και οσφρανθεί τα αρώματα, και μετά την δεύτερη ανάδευση, ρουφήξει μιά γουλιά, την περιφέρει θορυβωδώς στο στόμα του για άλλο μισό λεπτό, πλαταγίσει την γλώσσα του και κάνει όλους τους δυνατούς (και συνήθως αηδιαστικούς) θορύβους των connoisseurs του κρασιού, κατεβάσει επι τέλους την ταλαίπωρη γουλιά που τόσο παίδεψε στο στόμα του, κλείσει τα μάτια για να αιστανθεί καλύτερα την επίγευση, και τελικά, μετά από αναμονή που μοιάζει ...αιώνας, κοιτάζοντας το ποτήρι απευθυνθεί στην ομήγυρη και πει με στόμφο:
"Ασφαλώς, όπως και εσείς θα διαπιστώσετε, πρόκειται για ένα κρασί με καλή δομή και όγκο, πλούσιο σώμα, κάπως δροσερό, ασφαλώς ειλικρινές, λίγο επιθετικό, λιπαρό, παχύ, με ενδιαφέρουσα μύτη, με καβουρδισμένα και καθαρά αρώματα, ζωηρό... τελικά όμως κάπως γρήγορο αλλά όχι επίπεδο. Σίγουρα, ένα κρασί με προσωπικότητα.."
...εσείς δεν θα γουρλώσετε τα μάτια σας όπως οι υπόλοιποι στην παρέα, αλλά θα χαμογελάσετε με κατανόηση, και αφού ακολουθήσετε την ίδια διαδικασία δοκιμής (προσοχή! Λίγο ταχύτερα, παρακαλώ!), θα του απαντήσετε:
"Πράγματι, θα συμφωνήσω μαζί σου ότι η συνισταμένη της γλυκύτητας, οξύτητας, στυφών συστατικών και αρωμάτων είναι καλή, το αλκόολ αρκετό και τα γευστικά του συστατικά πλούσια, όπως και η συνολική αίσθηση της υφής και της ποιότητας των συστατικών του. Είναι κάπως νέο και αρωματικό κρασί, με κανονική περιεκτικότητα σε αλκοόλ και λίγο αυξημένη οξύτητα, ασφαλώς δίχως ελαττώματα, με κάπως έντονα στυφές τανίνες, πλούσιο και με αρώματα βουτύρου, διακριτή, έντονη γεύση, με ενδιαφέρον σύνολο αρωμάτων, ειδικά με αυτά των προιόντων (καφέ, καραμέλλας, ζάχαρης) που έχουν ψηθεί, και χωρίς ελαττωματικά αρώματα, με σχετικά μεγάλη, αλλά ευχάριστη οξύτητα, τελικά όμως με μικρή
αρωματική διάρκεια και επίγευση, αλλά χωρίς να είναι ένα ήμερο, χωρίς εξάρσεις κρασί. Σίγουρα ένα κρασί με δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που το κάνουν αναγνωρίσιμο ανάμεσα στα άλλα"...
Να είστε βέβαιοι ότι τα μάτια των υπολοίπων θα γουρλώσουν ακόμα περισσότερο (κάποιοι θα χαμογελάσουν), και ότι ο φίλος σας δεν θα ξανατολμήσει τέτοιου είδους γευστικές περιγραφές...
Αλλά... αυτή είναι η μία πλευρά του θέματος: Η γελοία επίδειξη "γνώσης", το κομπλεξάρισμα των "κοινών θνητών". Η πλευρά που απομακρύνει πολλούς από το κρασί, παρουσιάζοντάς το σαν"αντικείμενο" των ειδικών, που μεταφέρει, χάριν επίδειξης γνώσεων μιά διαδικασία ειδικών δοκιμών στο καθημερινό μας δείπνο.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά... όπως πάντα, άλλωστε.
Γι΄αυτό, και πριν καταδικάσετε γενικώς την γευσιγνωστική ορολογία, θα διαπιστώσετε λοιπόν ότι η ...μετάφραση των όσων είπε ο φίλος σας ο γευσιγνώστης, είναι ασφαλώς πολύ πιό
κατανοητή από "δομές", "όγκους", "σώματα", "δροσιές", "ειλικρίνειες" και άλλες γευσιγνωστικές ...περικοκλάδες, αλλά θα συμφωνήσετε επίσης, ότι η μετάφραση είναι και πολύ μεγαλύτερη! Και αν οι πραγματικοί, οι επαγγελματίες γευσιγνώστες χρησιμοποιούσαν αναλυτική περιγραφή των δεκάδων κρασιών που δοκιμάζουν σε μιά γευσιγνωσία, ασφαλώς δεν θα προλάβαιναν. Αντί για αυτή λοιπόν, χρησιμοποιούν κώδικες. Συντομογραφίες, των οποίων το νόημα είναι κοινά γνωστό και προσυμφωνημένο. Και κυρίως ακριβές, ώστε οι χαρακτηριζόμενοι με αυτούς τους κώδικες οίνοι να είναι συγκρίσιμοι. Γιατί τίποτα άλλο από κώδικες δεν είναι οι όροι της γευσιγνωσίας των οίνων. Κώδικες κατανοητοί από ...μυημένους, μέθοδοι γρήγορης επικοινωνίας, περιεκτικοί όροι. Τίποτα περισσότερο. Και ασφαλώς οι
γευσιγνώστες γνωρίζουν τους κώδικες, αλλά η γνώση των κωδίκων δεν κάνει κάποιον
γευσιγνώστη!
Και δεν είναι μόνο στο κρασί που χρησιμοποιούνται κώδικες.
Αν κάποιος που δεν είναι μυημένος στην κλασσική μουσίκή ακούσει για addagio, allegro, andante, allegro non tropo, mezzo forte και τόσους άλλους μουσικούς όρους, ασφαλώς ελάχιστα θα καταλάβει... αλλά η μουσική που περιγράφεται με αυτούς τους όρους είτε θα του αρέσει είτε όχι... χωρίς την ανάγκη των ειδικών όρων. Ακριβώς όπως και το κρασί!
Οι πραγματικοί γνώστες του οίνου, οι έμπειροι γευσιγνώστες, δεν χρησιμοποιού συνήθως ακατανόητους όρους σε μιά παρέα απλών φίλων του κρασιού... Και αυτό γιατί αγαπούν το κρασί και θέλουν να φέρουν κοντά του όσο περισσότερους φίλους μπορούν, και όχι να τους τρομάξουν, να τους κομπλεξάρουν. Δείτε ένα από τα Video του House of Wine και θα καταλάβετε τον τρόπο με τον οποίο ένας βαθύς γνώστης του οίνου, ο Θ. Λέλεκας, επικοινωνεί την γευσιγνωστική του εμπειρία στο ευρύ κοινο: Με κατανοητές λέξεις αλλά και γευσιγνωστικούς όρους που ερμηνεύει την ίδια στιγμή, με εκφράσεις, κινήσεις, με την γλώσσα του σώματος, με τον ενθουσιασμό (ή και την απογοήτευση)... με τρόπο εύληπτο, κατανοητό.
Υπάρχουν βέβαια και οι απόλυτοι πολέμιοι της οινικής ορολογίας, όπως ο Joel Stein των Los Angeles Times, όπoυ σε ένα περίφημο πια άρθρο του,το Sip, and shut up κατακεραυνώνει την χρήση των γευσιγνωστικών όρων, αλλά η αλήθεια βρίσκεται μάλλον κάπου στη μέση...
Θα μου πείτε... αξίζει τον κόπο να μάθω και εγώ τους όρους, τους "κώδικες" της γευσιγνωσίας; Θα απαντήσω ότι έχετε δίκιο... μάλλον όχι. Ή, για να ακριβολογώ, δεν είναι καθόλου απαραίτητο. Σημασία έχει, πέραν των περιγραφών, αναλύσεων κλπ.κλπ., αν τελικά το συγκεκριμένο κρασί ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ. Χωρίς να χρειάζεται να το αναλύσετε ή να εξηγήσετε το γιατί. Και χαρίστε με γενναιοδωρία στον φίλο σας την απόλαυση να χρησιμοποιεί εκείνους τους περίπλοκους όρους, τους κώδικες της γευσιγνωσίας, που θεωρεί ότι τον κάνουν μέλος μιας "κάστας" που στην πράξη δεν υπάρχει!... δεν θα το πιστέψετε, αλλά σε κάποιους αυξάνει ακόμα και την οινική απόλαυση!
Αλλά το λεξικό είναι εκεί... για να ξέρετε πως θα κομπλεξάρετε εσείς τους "περιστασιακούς" γευσιγνώστες, για να μην χαθείτε στην μετάφραση... ή για να γίνετε σιγά σιγά και εσείς, όσο η ενασχόλησή σας με το κρασί αυξάνει, όσο οι οινικές σας εμπειρίες μεγαλώνουν, -αν το θέλετε-, πέρα από φίλος, ένας γευσιγνώστης του οίνου... ώστε κάποια στιγμή, το "γεμάτο σώμα" να έχει για εσάς σημασία και νόημα, να σας δίνει να καταλάβετε κάποια από τα
χαρακτηριστικά του κρασιού που πρόκειται να δοκιμάσετε, ακριβώς όπως το allegro ma non tropo δίνει τον φίλο της κλασσικής μουσικής να καταλάβει το είδος της μουσικής που πρόκειται να ακούσει.
Οσο για το δείπνο των φίλων που λέγαμε, καλό είναι όλοι, γευσιγνώστες και μη, να κρίνουν το κρασί με απλές, κατανοητές λέξεις: Το κρασί στην παρέα, από "ειδικούς" και μη, χαρακτηρίζεται "καλό", "ευχάριστο", με "ωραία αρώματα και γεύση"... και αξιολογείται κυρίως από το αν κάνει το ...καθήκον του: Να συνοδεύσει ευχάριστα και να βελτιώσει τις
γεύσεις των πιάτων, και να φέρει στην παρέα το κέφι και την καλή διάθεση που μόνο το καλό κρασί μπορεί να φέρει.
Ενεργοποιήστε τον Μηχανισμό Στήριξης του Ελληνικού Κρασιού!
Από τον Θ. Λέλεκα
Ωραία, απ’ ότι φαίνεται καταφέραμε να ξεφύγουμε τον κίνδυνο (κάποιοι βέβαια ακόμα επιμένουν ότι δεν κινδυνεύσαμε πραγματικά ποτέ) της χρεωκοπίας, και συνεχίζουμε την πορεία μας με την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας. Με το Ελληνικό κρασί όμως, τί γίνεται;
Όχι, δεν ισχύει σε καμία περίπτωση το ίδιο. Το Ελληνικό κρασί είναι καλύτερα από ποτέ! Γηγενείς και διεθνείς ποικιλίες, τεράστια γκάμα, και πάνω απ’ όλα εξαιρετική ποιότητα. Εμείς, όμως, είμαστε η αγορά του, και πρέπει να επενδύσουμε σε αυτό, για να εξασφαλίσουμε το μέλλον του και την πρόοδό του.
Το έχω πει πολλές φορές. Δική μου επιθυμία είναι να αγαπήσουμε το Ελληνικό κρασί, όχι αυστηρά επειδή είναι Ελληνικό, αλλά επειδή πράγματι είναι πολύ καλό. Σε επίπεδο τεχνογνωσίας αλλά και τεχνολογίας, οι οινοποιοί μας δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους ομολόγους τους στο εξωτερικό. Επιπλέον, δεν θα βρούμε κανένα κρασί από οπουδήποτε στον κόσμο που να ταιριάζει καλύτερα με την κουζίνα και με τον τρόπο ζωής μας, όπως το δικό μας. Όταν λοιπόν λέω ότι πρέπει να επενδύσουμε στο Ελληνικό κρασί, το λέω εκ του ασφαλούς, καθώς πρόκειται για επένδυση χωρίς ρίσκο, και με εγγυημένη απόδοση.
Γιατί δεν έχει ρίσκο; Γιατί στο κρασί δεν υπάρχουν σωστά και λάθη, ούτε άσπρα και μαύρα. Δοκιμάζουμε, εμπλουτίζουμε τη γνώση και την πείρα μας, συνδυάζουμε και απολαμβάνουμε. Πόσο λάθος μπορούμε να κάνουμε, και τι κακό μπορούμε να πάθουμε εν τέλει;...Που είναι η εγγυημένη απόδοση; Μα γιατί ό,τι κρασί και να πάρουμε, αν το συντηρήσουμε προσεκτικά, το σερβίρουμε σωστά και το συνδυάσουμε με φαντασία, η επιστροφή στην επένδυσή μας θα είναι πολλαπλή απόλαυση (το τελικό ποσοστό θα εξαρτηθεί από το πόσο δεινός... επενδυτής είναι ο καθένας). Πείτε μου σας παρακαλώ, ποια μετοχή, ποια προθεσμιακή κατάθεση ή ποιο ομόλογο μπορεί να υποσχεθεί κάτι ανάλογο;
Στην περίοδο που διανύουμε παρατηρώ τους γύρω μου – οινόφιλους και μη – και δεν σας κρύβω ότι ένα μόνο πράγμα με φοβίζει: η πιθανότητα να χάσουμε το κέφι και την διάθεσή μας. Γιατί τα αποτελέσματα αυτής της απώλειας θα είναι πολύ χειρότερα και πολύ πιο «βαθιά» – γι αυτό είμαι σίγουρος - από αυτά που θα έχουν οι περικοπές συντάξεων και επιδομάτων.
Πώς το’ χε πει η Μαρινέλλα; «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου». Ε, ναι λοιπόν, εμείς οι Έλληνες ξέρουμε να αγαπάμε τη ζωή, και να περνάμε καλά. Και θα εξακολουθούμε να περνάμε καλά, έστω και με λιγότερα. Και, βέβαια, το κρασί παίζει βασικό ρόλο (και) σε αυτή την περίπτωση, γεγονός που μας αποδεικνύει με κάθε δυνατή ευκαιρία. Άλλωστε, από τη στιγμή που, αδιαμφισβήτητα, «ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου», τώρα περισσότερο από ποτέ η καρδία μας χρειάζεται το μαγικό του άγγιγμα!
Εμένα πείτε με αιώνια αισιόδοξο, αλλά αρνούμαι να τα βάψω μαύρα. Ας μην ξεχνάμε ότι στην Κινέζικη γραφή το σύμβολο της λέξης «κρίση» είναι το ίδιο με αυτό της λέξης «ευκαιρία». Και ευκαιρίες υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα πολλές. Και δεν εννοώ μόνο ευκαιρίες σε επίπεδο τιμών, αν και είναι κι αυτός ένας σημαντικός παράγοντας που θα μας ωθήσει – και στο κρασί - να ψάξουμε σωστές τιμές, εκπτώσεις, προσφορές, αλλά και πέρα από την «γκλαμουριά», στην ουσία της απόλαυσης, που συνήθως συνεπάγεται αξία στα χρήματά μας.
Θα δείτε όμως ότι οι ευκαιρίες θα υπάρξουν και στην καθημερινότητά μας, την οποία θα την δούμε να αλλάζει – σε αρκετές περιπτώσεις για καλύτερα. Με ένα καλό μπουκάλι κρασί στο χέρι θα ξαναβρούμε φίλους που είχαμε σχεδόν ξεχάσει, θα μαζευόμαστε πιο συχνά σε σπίτια, θα μαγειρεύουμε περισσότερο, θα εκτιμήσουμε την αξία του καλού μεζέ, μέχρι που θα ξαναθυμηθούμε την ομορφιά του πικ-νικ (για σκεφτείτε και πείτε μου με το χέρι στην καρδιά: πόσα χρόνια έχετε να κάνετε πικ-νικ στην εξοχή;...).
Α, και κάτι σημαντικό: τώρα με την κρίση, ελπίζω ότι θα μάθουμε να ξεμπροστιάζουμε και να τιμωρούμε τους κερδοσκόπους που επιμένουν να πλουτίζουν εις βάρος μας. Και αυτοί, να ξέρετε, υπάρχουν σε κάθε κλάδο – εννοείται και στο κρασί – όπου, ζώντας παρασιτικά, μόνο κακό κάνουν. Που θα τους βρείτε; Σε μονοπωλιακού τύπου σημεία λιανικής πώλησης, αλλά κυρίως σε εστιατόρια, μπαρ, ξενοδοχεία και άλλου είδους μονάδες εστίασης. Ποια είναι η μεγαλύτερη τιμωρία που μπορείτε να τους επιβάλετε; Να μην τους δώσετε τα λεφτά σας, για να μην τους προσφέρετε την ευκαιρία να αισχροκερδίσουν χωρίς να προσφέρουν την παραμικρή προστιθέμενη αξία, και φυσικά να συμβουλεύσετε φίλους και γνωστούς να κάνουν το ίδιο.
Αντίστοιχα, όπου βλέπετε εμπόρους και επιχειρηματίες που χρεώνουν δίκαια και σωστά με βάση την υπηρεσία και την αξία που προσφέρουν, αξίζει να τους επιβραβεύετε τόσο με την προτίμησή σας, όσο και με την διαφήμιση στους κύκλους που επηρεάζετε.
Κάτι ξέρουν οι Κινέζοι, λοιπόν. Και αυτή η κρίση θα είναι όντως ευκαιρία – «για ξεσκαρτάρισμα». Στις κακές συνήθειες, τις υπερβολικές συμπεριφορές, αλλά και αυτούς που μας βλέπουν σαν θύματα στον βωμό του εύκολου κέρδους. Έτσι, με τον τρόπο μας, εμείς θα γίνουμε ο μηχανισμός στήριξης του Ελληνικού κρασιού. Ας μην χάνουμε χρόνο λοιπόν, ας τον ενεργοποιήσουμε άμεσα, και θα δείτε τι ωραία που θα περάσουμε στην πορεία!...
Το ποτήρι του κρασιού: Μύθοι και πραγματικότητα
Ασφαλώς δεν ...γεννήθηκα με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι! Η οινική εκπαίδευσή μου ξεκίνησε γύρω στα 25 μ
ου, και συνεχίζεται ...εντατικά ακόμα και σήμερα. Οπως ξέρει δε κάθε οινόφιλος, ποτέ δεν σταματά κανείς να μαθαίνει καινούργια πράγματα, να εντυπωσιάζεται, να εκπλήσσεται...
Μια λοιπόν έκπληξη που συνήθως προκαλείται στους νέους φίλους του κρασιού (αλλά και άλλων ποτών) είναι η επίδραση που μπορεί να έχει στην αίσθησή μας το ποτήρι μέσα στο οποίο βρίσκεται το ποτό που πίνουμε.
Η δική μου εκπαίδευση ξεκίνησε από ένα τεστ που έκανε συχνά ένας καλός μου φίλος που δυστυχώς σήμερα δεν είναι πιά κοντά μας, ο Νώντας. Ο Νώντας λοιπόν, -μεγάλος πότης- μας έφερνε δυό ποτήρια γεμάτα παγωμένη μπύρα (το τεστ γινόταν κατακαλόκαιρο μεσημέρι), το ένα σε στενό ποτήρι κολωνάτο με λεπτό γυαλί, και το άλλο σε κλασσικό χονδρο και φαρδύ ποτήρι μπύρας, και μας ζητούσε να δοκιμάσουμε τις δύο μπύρες και να αποφασίσουμε ποιά από τις δύο μας άρεσε καλύτερα. Εμείς πράγματι δοκιμάζαμε, και διαλέγαμε ανάλογα με τα γούστα μας... γιατί οι μπύρες ήταν σαφώς διαφορετικές, η μιά πολύ πιό πιπεράτη από την άλλη, η άλλη με πυκνότερη υφή από την πρώτη... Κανείς βέβαια δεν υποπτευόταν ότι ο φίλος μας ο Νώντας μας σερβίριζε την ΙΔΙΑ μπύρα και στα δυό ποτήρια... η διαφορές -και ήταν τεράστιες- οφείλονταν στο ποτήρι και μόνο!
Το ποτήρι λοιπόν παίζει σημαντικότατο ρόλο στην ανάδειξη των ιδιοτήτων του ποτού μας, και ιδιαίτερα του κρασιού. Το μέγεθος, η διάμετρος, το σχήμα, το ύψος, το πάχος του γυαλιού επηρεάζουν καθοριστικά της αίσθησή μας σε σχέση με όλες τις "ιδιότητες" του κρασιού: αρώματα, γεύση, "στόμα", "μύτη" (στα οποία αναφέρονται οι "ειδικοί" συνήθως). Αλλά και το χρώμα οφείλει να αναδεικνύεται μέσα από το ποτήρι, που σημαίνει ότι το ιδανικό ποτήρι κρασιού πρέπει να είναι φτιαγμένο από λεπτό γυαλί ή κρύσταλλο, να είναι απόλυτα διαφανές, άχρωμο και χωρίς κανένα σχέδιο που θα εμποδίζει ή θα αλλάζει την πραγματική εμφάνιση του κρασιού.
Θα πρέπει επίσης να διαθέτει "μίσχο", ώστε να μην έρχεται σε επαφή το λεπτό γυαλί του κάλυκα του ποτηριού με το χέρι μας και να αλλάζει η θερμοκρασία του κρασιού... Οσον αφορά στο σχήμα του κάλυκα, εδώ τα πράγματα ...σοβαρεύουν.
Πριν προχωρήσουμε όμως στο σχήμα που πρέπει να έχει ο κάλυκας του ποτηριού, να θυμηθούμε ότι, μέχρι την βιομηχανική επανάσταση, οι "κοινοί" θνητοί -δηλαδη άτομα σαν εσάς και εμένα- έπιναν το κρασί τους σε πήλινα, μεταλλικά ή και ...δερμάτινα ποτήρια, γιατί το γυάλινο ποτήρι -απόλυτα χειροποίητο μέχρι τότε- ήταν απλησίαστο. Και σας διαβεβαιώνω ότι και αυτοί απολάμβαναν το κρασί τους... αυτό κρατήστε το για τα επόμενα...
Πως λοιπόν το σχήμα επηρεάζει τη αίσθησή μας για το κρασί;
Για να το καταλάβουμε, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι, όταν σερβίρουμε το κρασί, αυτό αρχίζει να εξατμίζεται, και τα αρώματά του να "βγαίνουν" προς την επιφάνεια. Ο βαθμός της εξάτμισης καθορίζεται -όπως θα θυμάστε από την Φυσική του σχολείου- από την επιφάνεια εξάτμισης, που σημαίνει ότι μεγαλύτερη επιφάνεια επιτρέπει την γρηγορότερη εξάτμιση. Αλλά και τα αρώματα της εξάτμισης έχουν διαφορετικό "βάρος": τα πιό ελαφριά αρώματα, αυτά που μας θυμίζουν αρώματα λουλουδιών ή φρούτων, γρήγορα φθάνουν στα χείλη του ποτηριού. Τα αρώματα μέσου "βάρους", όπως τα φυτικά αρώματα συγκεντρώνονται στο κέντρο του κάλυκα, ενώ αυτά του βαρελιού, του ξύλου και τα άλλα "βαρειά" αρώματα παραμένουν στην βάση.
Ετσι λοιπόν ο κάλυκας πρέπει να έχει ωοειδές σχήμα, με στενώτερο άνοιγμα ώστε τα ελαφριά αρώματα να συγκεντρώνονται προς την μύτη αυτού που πίνει το κρασί. Θα πρέπει να είναι και σχετικά μεγάλος, ώστε να αυξάνεται η επιφάνεια εξάτμισης, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να είναι και σχετικά ψηλός, ώστε να επιτρέπει την περιδίνηση ή ανάδευση του κρασιού. Η περιδίνηση κανει δυό σημαντικές δουλειές: πρώτα αυξάνει την ταχύτητα εξάτμισης (και επομένως τα αρώματα αναδεικνύονται καλύτερα και ταχύτερα), αλλά και επιτρέπει στα βαρύτερα αρώματα να φθάσουν ψηλά στον κάλυκα, εκεί που βρίσκεται η ...μύτη μας. Και το σχήμα του ποτηριού θα πρέπει να επιτρέπει στην μύτη μας να βρίσκεται σχεδόν μέσα στον κάλυκα....
Φανταστείτε λοιπόν το ίδιο κρασί σε ένα στενό και κοντό ποτήρι (σαν αυτά της ρετσίνας) και σε ένα ψηλό, φαρδύ και με μίσχο. Στο πρώτο η μύτη μας βρίσκεται έξω απο το ποτήρι όταν πίνουμε, η επιφάνεια εξάτμισης είναι μικρή, ανάδευση κρασιού δεν μπορεί να γίνει γιατί θα χυθεί έξω από το ποτήρι λόγο του μικρού ύψους... αποτέλεσμα: ελάχιστα ερώματα θα φθάσουν στην μύτη μας, και κυρίως τα ελαφρά φρουτώδη... το κρασί θα χαρακτηριστεί λοιπόν σαν μικρής αρωματικότητας, με ελαφρά φρουτώδη αρώματα. Αλλά επειδή η γεύση και η όσφρηση αλληλοεπηρεάζονται, και εκεί θα έχουμε διαφορές. Αντίθετα, στο μεγάλο ποτήρι τα αρώματα είναι πιό έντονα, τα βαρειά αρώματα θα φθάσουν -και λόγω της περιδίνησης- στο χείλος, η μύτη μας θα είναι μέσα στον κάλυκα και επομένως όλα τα αρώματα θα είναι προσιτά... ε, λοιπόν, η αίσθηση θα είναι ότι πίνουμε άλλο κρασί!
Και επειδή άλλα αρώματα πρέπει να αναδεικνύονται αν το κρασί είναι ερυθρό, λευκό ή ροζέ, άλλη και η αρχιτεκτονική του ποτηριού... άλλο σχήμα το ποτήρι του λευκού, άλλο του ερυθρού... το ροζέ μπορεί να πίνεται ΚΑΙ στα δύο, ανάλογα με την έντασή του, την δύναμη και το πόσο "θα ήθελε να είναι ερυθρό" κατά την προσφιλή περιγραφή φίλου οινογνώστη....
Ως εδώ τα ...σοβαρά, και θα έλεγα, τα απαραίτητα.
Από εδώ και πέρα όμως, αρχίζουν οι υπερβολές... και αυτές ουσιαστικά επιβλήθηκαν από μιά λανθασμένη επιστημονικά εντύπωση: ότι η γλώσσα μας "διακρίνει" σε διαφορετικά σημεία της το γλυκό, το όξινο, το αρμυρό ή το στιφό... Η άποψη αυτή, που καθόρισε ουσιαστικά την αρχιτεκτονική των ποτηριών του κρασιού, καταδυνάστευσε επί δεκαετίες και δεκαετίες την οινική γευσιγνωσία με "κανόνες", "μεθόδους γευσιγνωσίας", αλλά και τον σχεδιασμό των ποτηριών: πρώτος ο Claus Josef Riedel μελέτησε αυτή την "φυσιολογία της γεύσης" σε σχέση με το σχήμα του ποτηριού, ώστε, ανάλογα με τον χαρακτήρα του κρασιού, αυτό να φθάνει -χάρη στο σχήμα του- σε άλλα σημεία της γλώσσας. Ετσι, η βιομηχανία των ποτηριών κρασιού -στην οποία ο Riedel διέπρεψε, μας γέμισε με εκατοντάδες ποτήρια διαφορετικών σχημάτων... άλλα για Syrah, άλλα για Cabernet Sauvignion, άλλα για Pinot Noir, ακόμα και άλλα για Pinot από την Γαλλία, την Νότια Αφρική κλπ κλπ... με λίγα λόγια...ΧΑΟΣ! Μια υπερβολή που κράτησε πολλά χρόνια.... μιά υπερβολή που κρατάει ακόμα και τώρα, που έχει αποδειχτεί πιά τελεσίδικα ότι η καημένη η γλώσσα μας αντιλαμβάνεται τις γεύσεις ΕΝΙΑΙΑ, σε όλη της την επιφάνεια.... μια υπερβολή που συνεχίζεται από τους γευσιγνώστες, την βιομηχανία... και από όσους βολεύει η διαιώνιση ενός λάθους. Αλλά και από τους φίλους του κρασιού, γιατί το "τελετουργικό" του τραπεζιού με δεκάδες διαφορετικά ποτήρια, η συχνή εναλλαγή τους, προσδίδει ΚΑΙ αυτό στην συνολική απόλαυση αντικατοπτρίζοντας την σημασία που δίνουμε στην διαδικασία της απόλαυσης του κρασιού.
Δεν χρειάζεστε λοιπόν τα ...δεκάδες ποτήρια για να απολάυσετε τα κρασιά. Απλά, χρειάζεστε το πολύ τέσσερεις τύπους:
Ποτήρι λευκού, ποτήρι ερυθρού, ποτήρι για αφρώδη κρασιά και ποτήρι για αρωματικά ή επιδόρπια ενισχυμένα... και για να είμαστε απόλυτα σοβαροί, ακόμα και η διάκριση μεταξύ λευκού και ερυθρού δεν είναι αναγκαστικά απαραίτητη... το ερυθρό και λευκό μπορούν κάλλιστα να σερβιριστούν σε ένα μεγάλο, ωοειδές ποτήρι... γιατί η διαφορά τους υποτίθεται ότι επιβάλλεται από το ότι, με το στενότερο ποτήρι λευκού αναγκαζόμαστε να γείρουμε προς τα πίσω όταν πίνουμε, με αποτέλεσμα το κρασί να φθάνει στο κέντρο και πίσω μέρος της γλώσσας, όπου -υποτίθεται- υπάρχουν οι κατάλληλοι "αισθητήρες"... αλλά δεν πειράζει, ας δεχτούμε τα διαφορετικά ποτήρια ερυθρού και λευκού, βλέπετε μερικές φορές ακόμα και άχρηστες "τελετουργίες" συμβάλλουν στην απόλαυση... μην ξεχνάμε ότι το κέντρο της απόλαυσης βρίσκεται στον εγκέφαλο τελικά, και ένα κρασί μπορεί κάλλιστα να είναι πολύ καλύτερο αν το πίνουμε στην δύση του ήλιου, με θέα μαγευτική και με κατάλληλη παρέα, από το να το πίνουμε μόνοι σπίτι...
Συμπέρασμα: Το σχήμα του ποτηριού επηρεάζει την εξάτμιση, την ανάδειξη των αρωμάτων, ή και την ανάδειξη συγκεκριμμενων αρωμάτων... και την γεύση στο βαθμό που αυτή συνδέεται με τα αρώματα, όχι όμως απ΄ ευθείας την γεύση λόγω της θέσης ή του σημείου της γλώσσας με το ποίο θα το γευθούμε.
Ετσι λοιπόν, εμείς στο House of Wine θα σας προτείνουμε 4 ποτήρια
της γερμανικής εταιρείας Spiegelau, ειδικά σχεδιασμένα για τους οινόφιλους, σε συνεργασία με τους πιό διάσημους sommelier, καθώς και με ιδιοκτήτες κάποιων από τα μεγαλύτερα εστιατόρια του κόσμου:
Το ποτήρι του Λευκού κρασιού, το ποτήρι του (παλαιωμένου) Ερυθρού, το ποτήρι Σαμπάνιας και το ποτήρι Digestif. Αυτα σας χρειάζονται πραγματικά, με αυτά θα απολαύσετε το αγαπημένο σας κρασί...
Τώρα βέβαια... αν οι "μύθοι" παίζουν σημαντικό ρόλο στην ζωή σας (και σε ποιόν
δεν παίζουν, άλλωστε) είστε ασφαλώς ελεύθεροι να ...τηρήσετε τις παραδόσεις. Εξ'
άλλου εμείς συνεχώς επαναλαμβάνουμε ότι, το καλύτερο κρασί είναι αυτό που σας
αρέσει... για να προσθέσουμε εδώ, ότι μπορείτε να το πίνετε επίσης σε ότι ποτήρι
σας αρέσει!
Sommelier
Το "καθημερινό" κελλάρι
Οι φίλοι μου συχνά αναρωτιούνται – ή και μένουν έκπληκτοι!- όταν ανακαλύπτουν ότι δεν έχω στο σπίτι μου κελάρι… ή έστω ένα συντηρητή κρασιών!
Ναι, δεν έχω… και μάλλον για τον ίδιο λόγο που και οι περισσότεροι από εσάς δεν έχετε:
Δεν έχω το χρόνο να ασχοληθώ, δεν έχω τον χώρο, δεν θέλω να ξοδέψω χιλιάδες ευρώ σε ένα ψύκτη κρασιών με ελεγχόμενη υγρασία…
Σας βλέπω να χαμογελάτε… "Ναι, αλλά εσύ μπορείς να έχεις κάθε μέρα το κρασί που επιθυμείς από το House of Wine", σκέφτεστε. Σας απαντώ
"Και εσείς το ίδιο!". Και όπως θα δείτε παρακάτω, μπορείτε να έχετε το καθημερινό σας κρασί χωρίς να χρειάζεται να παραγγείλετε στο House of Wine μια φιάλη μόλις κάποιος φίλος τηλεφωνήσει ότι έρχεται, ή να πανικοβάλλεστε με την ξαφνική άφιξη των πεθερικών σας…
Κάποτε είχαμε όλοι σχεδόν το «καθημερινό» μας κρασί… το κρασί που βρισκόταν στο μεσημεριανό τραπέζι, στο οικογενειακό δείπνο: Παλιότερα, κάποια καλή ρετσίνα ή κοκκινέλι από το χωριό, που έβγαινε από την περίφημη «νταμιζάνα», αργότερα ένα εμφιαλωμένο…
Σήμερα, έχουν βέβαια αλλάξει τα πράγματα: Σήμερα δεν έχουμε πια το «καθημερινό» μας κρασί, έχουμε τα «καθημερινά» μας κρασιά. Γιατί μάθαμε ότι κάποια φαγητά πηγαίνουν με κόκκινο, άλλα με άσπρο, και αυτό οι περισσότεροι το ακολουθούμε και στο καθημερινό, οικογενειακό μας φαγητό, και όχι μόνο «στας εορτάς και επετείους». Γιατί, επίσης, οι σημερινές κοινωνικές ανάγκες το επιβάλλουν: Μια επίσκεψη φίλων για φαγητό, ένα έκτακτο δείπνο με συναδέλφους, ή και η προσωπική μας ανάγκη ηρεμίας το βράδυ, με ένα ποτήρι κρασί και καλή μουσική (ή ότι άλλο…)
Σημαίνει όμως αυτό ότι πρέπει να έχουμε ένα μεγάλο stock κρασιών σε κάποιο κελάρι? Όχι βέβαια, και πάντως, όχι απαραίτητα. Γιατί σήμερα, ένας μικρός αριθμός «καθημερινών» κρασιών, που φυλάσσεται σε ένα δροσερό ντουλάπι, μπορεί να καλύψει όλες σχεδόν τις ανάγκες μας, καθημερινές ή και κάποιες έκτακτες, με ελάχιστα χρήματα και –κυρίως- χωρίς συμβιβασμούς στην ποιότητα του κρασιού που θα πιούμε.
Σας προτείνω λοιπόν το «καθημερινό» σας κελάρι: Μολις 13 κρασιά, που καλύπτουν τόσο τις καθημερινές, οικογενειακές σας ανάγκες, όσο και τα «έκτακτα περιστατικά»
- Δύο φιάλες αφρώδες κρασί (όχι απαραίτητα σαμπάνια, και ασφαλώς όχι ακριβό), η μια φιάλη στο ράφι, η άλλη στο ψυγείο, έτοιμη για να γιορτάσουμε κάτι ξαφνικο, ή και σαν απεριτίφ αν κάποιος καλός φίλος περάσει από το σπίτι.
Floara di Munte 2006(14,30€), Ωδή Πανός (13,40€), Prosecco Extra Dry Sparkling (9,50€), Prosecco Brut Sparkling (11,80€),La Caudrina Moscato d' Asti (14,10€) - Τρεις φιάλες λευκό και τέσσερεις φιάλες ερυθρό, και τα δύο «γενικών καθηκόντων». Απλά κρασιά, φθηνά αλλά καλής ποιότητας, που θα συνοδεύσουν το καθημερινό μας τραπέζι, ή το τραπέζι του σαββατοκύριακου. Υπάρχουν σήμερα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ κρασιά σε αυτή την κατηγορία κάτω από τα 11 Ευρώ, αλλά και πολλά πολύ καλά γύρω στα 7-9 Ευρώ!
Λευκά: Μικρός Βοριάς (8,30€), Λημνία Γη (7,70€), Αμέθυστος Λευκός (10,80€€), Αβαντίς Λευκό (8,60€), Στροφυλιά (8,20€), (Château Tanesse (8,30€),
Pinot Grigio del Veneto (6,80€), Château Julia Ασύρτικο (10,50€), Αθήρι Βουνοπλαγιάς (9,10€), Κτήμα Εύχαρις - Λευκός (9,50€), Φολόη
(8,30€), Καλλιστώ (8,60€), Ορεινός Ήλιος - Λευκός (7,20€), Ψηλές Κορφές (7,40€)
Ερυθρά:Λαζαρίδη Syrah (11,10€), Κατώγι Αβέρωφ (11,30€), Κτήμα Γκόφα-Νεμέα(9,60€), Άργιλος Γη (9.90€), Μυθικός Ποταμός (8,50€), Κτήμα Δρυόπη (10,20€), Στροφυλιά (9,60€), Οινάρι (8,70€), Κτήμα Παπαιωάννου-Ερυθρός(9,30€), Σεμέλη Νεμέα Reserve (10,20€), Château Tanesse (10,40€), Côtes-du-Rhône Saint Esprit (10,60€), Santa Cristina (8,00€), Sangre de Toro, D.O. Catalunya (6,80€)
- Μια φιάλη λευκού «ειδικών περιπτώσεων», και μια αντίστοιχη φιάλη ερυθρού. Και τα δύο μπορούν να βρεθούν κάτω από τα 15 Ευρώ.
Γιά λευκά, προτιμήστε τα Chardonnay και τα Ασύρτικα της
Σαντορίνης - Μια φιάλη λευκού κατάλληλο για ethnic πιάτα ή καυτερά –εδώ ένα Riesling είναι ότι πρέπει.
Diamond Cellars GTR (9,30€), Gentilini Λευκό (10,00€), Riesling Hugel (14,10€) - Εκσυχρονιστείτε: Μια φιάλη ροζέ θεωρείται σήμερα απαραίτητη, και ταιριάζει εξαιρετικά με σχεδόν τα πάντα, από ελαφρά αλλαντικά, snacks, μπουτάκια κοτόπουλου, σαλάτες…
Μελιαστό (8,30€), Βυσσινόκηπος (9,40€), ΑΒΑΝΤΙΣ Ροζέ (8,60€), 4-18
(8,20€), Κτήμα Δρυόπη - Ροζέ (7,80€), Ροζέ του Φεγγαριού (7,60€), Fortant Merlot Rosé (6,80€), Cabernet D' Anjou A.C (8,50€), Sideways Rose (7,95€) - Τέλος, ένα «μεγάλο» ερυθρό, κατά προτίμηση Γαλλικό ή Ιταλικό
αλλά και Ισπανικό, ή εξαιρετικό Νεοκοσμίτικο (Χιλής, Αργεντινής, Νότιας Αφρικής€) για το «αφεντικό» που θα αυτοπροσκληθεί κάποιο βράδυ, ή και για εσάς όταν θέλήσετε να ευχαριστηθείτε μια ζουμερή, τρυφερή μπριζόλα ή ένα καλό φιλέτο… και μην ανησυχείτε, και αυτό θα το βρούμε στο House of Wine κάτω από τα 20 ευρώ!
Château La Tour Renaissance (19,80€), Tanao Rouge (18,40€), Chianti Classico (15,20€), Pesquera Crianza (19,10€), Errazuriz Carmenere (16,40€), Cabernet Sauvignon Max Reserva (17,90€), Villa Antinori Rosso, Toscana I.G.T.(14,10€),
Mas Borras (20,70€), Château Plagnac (15,50€), Rully(19,80€)
Λευκά: Αρμύρα Σκούρα (10,90€€), Σιγάλα Σαντορίνη(11,70€), Θαλασσίτης Βαρέλι (11,90€), Amethystos Sauvignon Blanc (12,90€), Château Julia Semillon (13,80€),
Château Julia Chardonnay Δρυός (12.90€), Domaine Costa Lazaridi VIOGNIER (14,10€), Μελισσόπετρα (10,80€), ΑΒΑΝΤΙΣ Lenga (13,10€), Κτήμα Αργυρού Βαρέλι (14,30€)
Ερυθρά: Νεμέα Αϊβαλής (12,90€), Gentilini (12,80€), Κτήμα Αβέρωφ (14,20€), Γιαννακοχώρι (12,50€), Νόστος Grenache (13,70€), Κτήμα Μερκούρη
(12,90€), Κάβα Παπαϊωάννου - Παλαιά Κλήματα (15,10€), Valpolicella Classico Superiore "Ripasso" (12,40€), Landskroon Pinotage (11,60€), Broquel Malbec (14,10€), Rioja Crianza (10,10€), Peppoli Chianti Classico (14,60€)
Αναρτήθηκε από τον Sommelier
ΥΓ: Τώρα βέβαια… αν είχα τον χρόνο, αν είχα τον χώρο, και αν είχα τα
χρήματα… ναι, θα είχα το κελάρι μου… όπως και εσείς άλλωστε… αλλά και εγώ, δυστυχώς, ένας από εσάς είμαι…. Και μένω να ζηλεύω τους έχοντες… γενικώς!
ΕΚΛΟΓΕΣ 2009: Το μεγάλο ΦΑΓΟΠΟΤΙ!
Με παρεξηγήσατε!... Δεν έχω κανέν
α σκοπό να ανοίξουμε πολιτική συζήτηση… Μακριά αυτά τα πράγματα από εμάς τους ανθρώπους της οινογαστρονομίας, η οποία είναι σταθερά υπερ-κομματική, οικουμενική και αυτοδύναμη!
Απλά έχω μια θεωρία: Αυτή λέει ότι οι Εκλογές που μόλις ολοκληρώθηκαν είναι μία καλή ευκαιρία να στήσουμε ένα μεγαλοπρεπές φαγοπότι, είτε ανήκουμε στους νικητές, είτε στους ηττημένους, είτε στους… παγερά αδιάφορους. Δώστε προσοχή λοιπόν, και πράξτε ανάλογα με το πώς ερμηνεύετε το εκλογικό αποτέλεσμα:
Οι νικητές ζουν προφανώς ημέρες χαράς. Μία νέα εποχή ξεκινάει και είναι γεμάτοι αισιοδοξία και ενθουσιασμό. Για εκείνους το φαγοπότι μετά τις εκλογές είναι εορταστικό και περιλαμβάνει θαλασσινά, εκλεκτό finger-food, σπάνια τυριά και λοιπά εδέσματα. Και βέβαια στα ποτήρια τους κυριαρχούν οι… μπουρμπουλήθρες! Τίποτα δεν δίνει το σύνθημα μίας γιορτής αλλά και ενός (εκλογικού) θριάμβου καλύτερα από τον χαρακτηριστικό θόρυβο του φελλού μίας φιάλης αφρώδους κρασιού που ανοίγει. Εννοείται ότι στην κατηγορία αυτή τον πρώτο λόγο τον έχει η Σαμπάνια. Λευκή ή ροζέ, μοιράζει τις κομψές φυσαλίδες της απλόχερα και συνοδεύει τα πολυτελή μεζεδάκια ενός εορταστικού μετεκλογικού πάρτυ. Αν μάλιστα θα σερβιριστούν πιο έντονες (αλλά πάντα εκλεκτές) γεύσεις όπως η τρούφα, τα καπνιστά ή κατσικίσια τυριά και το ψητό φουα γκρα, τότε καλόν είναι η Σαμπάνια να είναι χρονολογημένη, για να έχει και το αρωματικό βάθος να σταθεί δίπλα τους. Βέβαια, εκείνοι που θέλουν να γιορτάσουν με κάτι εξίσου θριαμβευτικό αλλά οικονομικότερο (ζούμε και σε δύσκολους καιρούς άλλωστε), δεν χρειάζεται να προβληματιστούν καθόλου. Θα κάνουν τη δουλειά τους (και το «κομμάτι» τους) μια χαρά με ένα φρέσκο Prosecco από την Ιταλία, μία φινετσάτη Cava από την Ισπανία, και φυσικά με ένα από τα εξαιρετικά Ελληνικά αφρώδη κρασιά που ποτέ δεν πρέπει να παραγκωνίζουμε.
Για τους ηττημένους, ένα είναι το γιατρικό: Πρόκειται για αυτό που οι Αγγλο-Σάξωνες ονομάζουν «comfort food», και αφορά σε φαγητά πλούσια σε λίπος και υδατάνθρακες, που χορταίνουν και φέρνουν μία ευχάριστη υπνηλία και κατ’ επέκταση μια προσωρινή (τουλάχιστον) απόδραση. Σκεφτείτε λοιπόν παϊδάκια και πανσέτες στα κάρβουνα, ζυμαρικά με πλούσιες σάλτσες, πατάτες σε διάφορες μορφές, πίττες – καταλαβαίνετε ακριβώς που το πάω. Οι οινικές μου προτάσεις εδώ επιλέγονται με γνώμονα όχι μόνο το ταίριασμα των γεύσεων, αλλά και το υψηλό αλκοόλ, ειδικά για εκείνους που θέλουν να πιουν για να ξεχάσουν. Επιλέξτε λοιπόν δυνατά ερυθρά κρασιά, όπως ένα πικάντικο Châteauneuf du Pape από τη Γαλλία, ένα πλούσιο Zinfandel από την Καλιφόρνια, ένα πολυποικιλιακό ερυθρό από τη Χιλή. Αν βέβαια κάποιοι εκ των ηττημένων δεν έχετε καμία όρεξη για τραπέζια και μαγειρικές και θέλετε απλά να μείνετε μόνοι σας, το καταλαβαίνω απόλυτα. Για την περίπτωσή σας το ιδανικό comfort food είναι η πίτσα! Φορτώστε την με μπόλικα αλλαντικά, μανιτάρια και όλα τα παρελκόμενα, ανοίξτε μαζί και ένα κομψό Pinot Noir από την Αλσατία, τη Γερμανία ή τη Νέα Ζηλανδία, και κλείστε (προσωρινά) την πόρτα στον έξω κόσμο…
Κακά τα ψέματα όμως… Η ζωή είναι για όλους (εμάς) τους παγερά αδιάφορους, που, πέρα από κάλπες και exit-polls, απλά ψάχνουμε αφορμή να μαζευτούμε με καλούς φίλους για να φάμε, να πιούμε και να διασκεδάσουμε. Έχοντας, λοιπόν, απόλυτη ελευθερία να «κάνουμε παιχνίδι», ελάτε να σχεδιάσουμε το απόλυτο μετεκλογικό μενού:
Για απεριτίφ, προτείνω ένα ροζέ αφρώδες. Προσωπική μου επιλογή θα ήταν ένα Crémant de Loire Rosé, που εντυπωσιάζει με την κομψότητά του. Δεν είναι υποχρεωτικό να σερβίρετε μαζί και κάτι φαγώσιμο (ακολουθεί πολύ φαγητό), αλλά αν επιμένετε, θα συνιστούσα finger food με επίκεντρο το εκλεκτό Ισπανικό αλλαντικό Jamón Serrano.
Για το πρώτο πιάτο, σκέφτομαι σπαράγγια, και σας δίνω πολλές επιλογές: Σούπα με φρέσκο εστραγκόν, ψητά στη σχάρα με μοτσαρέλα, σουφλέ με αυγά και λευκά τυριά, ή και ριζότο. Συνοδεύουμε με Sauvignon Blanc. Αν είστε της παλαιάς σχολής, επιλέξτε ένα καλό Sancerre, από τη Γαλλία.
Για δεύτερο πιάτο, θα ήθελα μία ελαφριά (αλλά και λίγο πικάντικη) κόκκινη σάλτσα. Θα τη συναντήσουμε σε γαρίδες σαγανάκι, ή και σε έναν δημιουργικό vegetarian μουσακά με διάφορα μεσογειακά λαχανικά κομμένα ζυλιέν και σωταρισμένα, με σάλτσα από ντοματάκι σαντορίνης, και σπιτική μπεσαμέλ με κρούστα από κεφαλοτύρι και νιφάδες πατάτας. Εδώ ταιριάζουμε με ένα όμορφο ροζέ από Αγιωργίτικο, για να έχουμε οξύτητα, χρώμα και μία υποψία τανινών.
Για το κύριο πιάτο, επειδή δεν έχουν πλακώσει ακόμα τα μεγάλα κρύα, προτείνω ένα ελαφρύ κρεατικό. Για παράδειγμα, τι θα λέγατε για ένα ψαρονέφρι γεμιστό με δαμάσκηνα και τριμμένο παξιμάδι; Θα το σερβίρετε με άγριο ρύζι, και θα ανοίξετε μαζί ένα παλαιωμένο Merlot, που θα ταιριάξει τέλεια. Αν βρείτε (ή έχετε στο σπίτι) Ελληνικό Merlot τουλάχιστον 5ετίας, ήρθε η ώρα να το ανοίξετε. Αν χρειαστεί να βγείτε εκτός Ελληνικού αμπελώνα, τότε κατευθυνθείτε προς ένα Pomerol ή St. Emilion του 2003 (ή και παλαιότερο).
Κάπου εδώ εγώ θα έβγαζα ένα u>δίσκο με τυριά.. Αναλόγως δε με την ποικιλία που θα παρουσιάζει, μπορούμε να σερβίρουμε μαζί από ένα αφρώδες Μοσχοφίλερο ή ένα ημίξηρο ροζέ, μέχρι και το ερυθρό του κυρίου πιάτου. Εννοείται, βέβαια, ότι αν γαρνίρουμε τα τυριά με γλυκές γεύσεις – δηλαδή με ένα γλυκό κονφί, μια μαρμελάδα, μέλι ή γλυκό του κουταλιού – τότε η οινική μας επιλογή θα κατευθυνθεί προς ένα γλυκό Μοσχάτο από τη Λήμνο ή τη Σάμο.
Για το επιδόρπιο,, θα ήθελα κάτι σοκολατένιο - ιδανικά έναν κορμό με μπισκότο και μαύρη σοκολάτα. Εδώ θα ταιριάξουμε αυστηρά μία παλαιωμένη Μαυροδάφνη, η οποία αναμφισβήτητα θα το απογειώσει.
Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά νομίζω ότι, αν είναι να τρώμε έτσι μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση, τότε μακάρι να γίνονται εκλογές κάθε μέρα! Αν πάλι προτιμάτε να περιμένουμε τις επόμενες εκλογές για να οργανώσουμε ένα αντίστοιχο γεύμα, τότε σας δίνω ραντεβού στην αρχή της επόμενης τετραετίας, δηλαδή (όπως πάει το πράγμα) σε… δυόμιση περίπου χρονάκια το αργότερο!
Αρθρο του Θόδωρου Λέλεκα
στο "Οινολογιο" του House of Wine Club
Δημοσιογράφου Οίνου
Διευθυντή του House of Wine Club
Κάποιες "Νότες" γιά το κρασί
Εχετε ποτέ αναρωτηθεί, εσείς οι φίλοι του κρασιού, γιά τους "όρους" με τους οποίους περιγράφουμε το κρασί; Είστε ικανοποιημένοι από αυτούς;
Ναι, ξέρω. Κάποιοι από εμάς έχουμε εκπαιδευτεί να μετατρέπουμε σε συναισθήματα ή -κυρίως- αντιδράσεις αισθήσεων τις λέξεις που χρησιμοποιούμε γιά να περιγράψουμε το κρασί.
Αλλά γιά φανταστείτε, έναν φίλο μεν, αλλά όχι ειδικό στα θέματα του οίνου. Τί θα καταλάβει από "μύτη", "στόμα", "στρογγυλό" και τις τόσες άλλες περίεργες λέξεις με τις οποίες προσπαθούμε -συνηθέστατα!- να κομπλεξάρουμε τους -υποτίθεται- αδαείς, αν δεν έχει κοντά του κάποιο γλωσσάρι των οινικών όρων;
Κάποιοι πολύ ειδικότεροι από εμάς όλους, με δεκάδες γενεές οινογνωσίας στην πλάτη τους, ένοιωσαν το πρόβλημα και προσπάθησαν να συνδέσουν το κρασί με κάτι που μιλά -όπως και αυτό- απ' ευθείας στις αισθήσεις και στο συναίσθημα. Οχι απαραίτητα στις ίδιες αισθήσεις, αλλά με γλώσσα που είναι ασφαλώς πολύ πιό κατανοητή από τα σανσκριτικά της οινογνωσίας.
Η γλώσσα αυτή λέγεται Μουσική.
Πήραμε τις προάλλες μιά συνέντευξη στο House of Wine από τον Roberto Bava, τον μεγάλο γυιό της οικογένειας των Ιταλών παραγωγών οίνου του Piemonte, που φτιάχνουν κρασί στην ίδια περιοχή κοντά 4 αιώνες! Ο Roberto, ένας σύγχρονος Ιταλός που προσπαθεί να δαμάσει -ή να συμβιβάσει, αν θέλετε- το ιταλικό ταμπεραμέντο με τα απαιτούμενα από την μοντέρνα οινοποιία προσόντα, χρησιμοποιεί την γλώσσα της μουσικής γιά να περιγράψει τα κρασιά του κτήματός του, και τους δίνει ονόματα μουσικών οργάνων, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του καθ' ενός. Προσπαθεί να συνδέσει τις γεύσεις με τους ήχους. Και σας βεβαιώνω, τα καταφέρνει περίφημα!
Λάτρης της μουσικής όσο σχεδόν και του κρασιού, με σπουδές στην μουσική και με δύο γυιούς μουσικούς, έχει μιά τελείως πρωτότυπη αντιμετώπιση τόσο της ορολογίας όσο και της όλης οινικής κουλτούρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ευχαρίστηση, η χαρά που δίνει το καλό κρασί κυριαρχεί στην φιλοσοφία των Bava, και αντικατοπτρίζεται ακόμα και στην κάρτα του Roberto: Δεν γράφει "Διευθυντής", "Ceo" κλπ. Ο Roberto δηλώνει "Fun Manager"! Και μέσα στο οινοποιείο, όπου οι τοπικές ποικιλίες Nebbiolo, Barbera, Ruché, Dolcetto, Moscato κλπ. ωριμάζουν στα βαρέλια ή τις δεξαμενές, "πάιζει" πάντα, σχεδόν όλο το εικοσιτετράωρο κλασσική μουσική.
Τα πέντε βασικά κρασιά τους αποτελούν το "Quintetto Bava". Τα ερυθρά κρασιά συνδυάζονται με τα έγχορδα, τα δε λευκά με τα χάλκινα πνευστά. Ετσι, το φρέσκο και φρουτώδες Gavi δίνει γεύσεις που προκαλούν τα ίδια συναισθήματα με τους ήχους του κόρνου, το Barbera d'Asti -κομψό και με μακρυά επίγευση- με αυτούς του βιολιού (ονομαζόμενο και Stradivario). Το Barbaresco, ώριμο και γενναιόδωρο, είναι σαν το violoncello, το δε Barolo, γεμάτο και πλούσιο, σαν την τούμπα.
Ο Roberto όμως δεν σταματά εκεί. Συνδυάζει το Cabernet με τον Μπάχ, το Moscato d'Asti με τον Στράους... αλλά ας μην πω περισσότερα.
Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να δείτε τα video που το House of Wine ετοίμασε, και να ακούσετε τον ίδιο τον Roberto να σας μαγεύει με το κρασί και την μουσική.
Και αν πεισθείτε, εδώ είμαστε εμείς, στο House of Wine, να σας δώσουμε την ευκαιρία να γευθείτε τις "οινικές μουσικές συνθέσεις" των βέρων Ιταλών Bava.
Στην υγειά σας!
Αναρτήθηκε από τον Sommelier
